Sadzenie drzew w lesie? Przywracanie lasów tam, gdzie już istnieją i są chronione? Trzeba przyznać, że na początku brzmi to sprzecznie.
Istnieje jednak wiele lasów, w których niektóre gatunki drzew zostały selektywnie wycięte lub utracone w wyniku pożarów. W rezultacie ich brak osłabia ekosystem.
Rozwiązaniem jest sadzenie wzbogacające, metoda ekologicznej odbudowy i ochrony ekosystemów leśnych, jeśli jest odpowiednio stosowana. Sadzenie wzbogacające jest naukowo udowodnione, a liczne badania wykazują jego pozytywny wpływ (np. Paquette i in. 2009, Dalle i in. 2006, Griscom i Ashton 2011, Mangueira i in. 2019, Bertacchi i in. 2016).
W niektórych regionach lasów deszczowych cenne gospodarczo gatunki drzew są nielegalnie wycinane na potrzeby handlu drewnem bez względu na konsekwencje dla ekosystemu. Niszczenie to zagraża unikalnej różnorodności biologicznej. Na innych obszarach lasy deszczowe płoną, a regeneracja ekologiczna wymaga wsparcia, aby przywrócić las do życia.
Plant-for-the-Planet wychodzi naprzeciw takim sytuacjom poprzez nasadzenia wzbogacające na półwyspie Jukatan w Meksyku. Aby promować różnorodność biologiczną w lasach, utracone gatunki są celowo przesadzane. Plant-for-the-Planet wdrożyła to podejście w części obszarów Las Americas 1 i Las Americas 2, a obecnie prowadzi nasadzenia wzbogacające na działkach San Felipe de Bacalar A i San Felipe de Bacalar B.
Sadzenie wzbogacające: Środek przeciwko różnorodności biologicznej i kryzysowi klimatycznemu
W porównaniu z drzewami sadzonymi na terenach otwartych, drzewa w ramach Enrichment Planting pochłaniają nieco mniej CO₂, ponieważ istniejąca roślinność już wychwytuje część dwutlenku węgla. Niemniej jednak jest to znaczące podejście, ponieważ nie tylko zmniejsza poziom CO₂, ale także sprzyja różnorodności biologicznej i równowadze ekologicznej.
Tak jak las jest czymś więcej niż sumą drzew, tak rekultywacja oznacza znacznie więcej niż tylko sadzenie drzew. Podejście Plant-for-the-Planet ma na celu przywrócenie zróżnicowanych i zdrowych ekosystemów, zdolnych do przetrwania burz, susz, powodzi i pożarów.
W przeciwieństwie do tego, monokultura, las prawie identycznych drzew, przypomina pole kukurydzy. Taka konfiguracja zapewnia minimalne siedlisko dla zwierząt i roślin oraz jest wysoce podatna na pożary i szkodniki. Dzięki sadzeniu wzbogacającemu tworzymy zróżnicowaną mieszankę gatunków drzew, umożliwiając powrót tętniącego życiem lasu.
Co ciekawe, las z różnorodną fauną i florą może pochłonąć znacznie więcej CO₂ niż las bez znaczącej fauny, jak wykazały badania. Tak więc dzika przyroda odgrywa również kluczową rolę w sekwestracji dwutlenku węgla.
Podsumowując, sadzenie wzbogacające oferuje skuteczny i znaczący sposób ochrony istniejących lasów i promowania ich bioróżnorodności. Poprzez selektywne przesadzanie utraconych gatunków tworzymy zróżnicowane siedliska, które są atrakcyjne zarówno dla zwierząt, jak i roślin. Jest to cenne podejście w walce z kryzysem bioróżnorodności i klimatu.
